Επιμέλεια: Στεφανία Παντελιδάκη

Η Όλα Μπάτερς από τη ROKiT BMW Motorrad λέει: «Αναρωτιέμαι αν το προσέλκυσα εγώ η ίδια στη ζωή μου», προσπαθώντας να μας εξηγήσει το πως έφτασε στο paddock του WorldSBK!

«Βρέθηκα στον χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού κατά τύχη. Διεύθυνα ένα εστιατόριο στη Γκόα της Ινδίας και ο τότε σύντροφός μου ήταν ο σεφ. Εκείνος εργαζόταν περιστασιακά στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τη διάρκεια των καλοκαιριών και έτυχε ο Σον Μιούρ να ψάχνει έναν σεφ για να βοηθήσει στους αγώνες του Αγγλικού Πρωταθλήματος Superbike. Επειδή ήμουν μεγάλη λάτρης των μοτοσυκλετών, είπα στον σύντροφό μου ότι έπρεπε οπωσδήποτε να αναλάβει τη δουλειά! Πήγα κι εγώ μαζί του ως θεατής και ένα Σαββατοκύριακο, επειδή υπήρχε τεράστιος φόρτος εργασίας, άρχισα να βοηθάω κι εγώ. Λίγο καιρό μετά, ο Σον με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε αν θα ήθελα να εργαστώ σε hospitality. Αυτό συνέβη το 2003.

Αναρωτιέμαι, στην πραγματικότητα, αν το προσέλκυσα εγώ η ίδια στη ζωή μου… Σε μια προηγούμενη φάση της ζωής μου, εργαζόμουν ως παιδαγωγός, αλλά πάντα επιθυμούσα να δουλέψω σε ένα δυναμικό περιβάλλον. Κάποιο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου, βρέθηκα σε έναν αγώνα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Superbike (WorldSBK) στο Brands Hatch. Καθώς παρακολουθούσαμε τους αγώνες, όχι μακριά από τους χώρους φιλοξενίας, κάποιος με ρώτησε ποια θα ήταν η δουλειά των ονείρων μου. Έδειξα προς τους χώρους φιλοξενίας και απάντησα: «Θα ήθελα πολύ να δουλέψω εκεί!». Λίγα χρόνια αργότερα, έκανα ακριβώς αυτό».

Η τέχνη της διαχείρισης του απρόοπτου…

«Όσον αφορά τον ρόλο μου, οι αρμοδιότητές μου καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα: από τη φιλοξενία και ό,τι συνεπάγεται, μέχρι τη διαχείριση των εισιτηρίων, τις κρατήσεις για τις μετακινήσεις της ομάδας, αλλά και τον ρουχισμό της ομάδας μας! Κατά τη διάρκεια της πανδημίας χάσαμε έναν χορηγό, οπότε έπεισα τον Σον να ζητήσει άδεια από τη BMW, ώστε να δημιουργήσουμε τον δικό μας ρουχισμό και να πουλάμε αναμνηστικά είδη (merchandise). Ήταν μια διαδικασία που σε απορροφά εντελώς, αλλά το να φέρεις εις πέρας όλο το εγχείρημα —από την προετοιμασία, τις εγκρίσεις και την παραγωγή, μέχρι τις πωλήσεις— ήταν μια εμπειρία που έφερε χαρά, άγχος, αλλά και δάκρυα. ​​Συνειδητοποίησα ότι είχα αναλάβει υπερβολικά πολλά, καθώς έπρεπε να διαχειριστώ όλα αυτά παράλληλα με τα καθήκοντά μου στη φιλοξενία. Ο τομέας των εμπορικών ειδών αποτέλεσε μια ξεχωριστή πρόκληση: η αβεβαιότητα μέχρι τη στιγμή που ανοίγεις το πρώτο μπουφάν και διαπιστώνεις ότι λείπει το γράμμα «R» από τη λέξη «Motorrad»... Τότε σκέφτεσαι: «Ωχ όχι, μήπως και τα 7.000 κομμάτια είναι έτσι;». Παρόλα αυτά, δεν θα άλλαζα τίποτα! Όσο για τις καθημερινές προκλήσεις, αυτές αφορούν κυρίως καταστάσεις που βρίσκονται εκτός ελέγχου σου — για παράδειγμα, αν η ομάδα σου χάσει μια πτήση. Τα απρόβλεπτα γεγονότα μπορούν να προκαλέσουν άγχος, και πρέπει να βρεις τον τρόπο να τα διαχειριστείς. Ευτυχώς, έχω δίπλα μου εξαιρετικούς ανθρώπους που με βοηθούν».

Αφοσίωση, θυσία και στήριξη…

«Για να κάνεις αυτή τη δουλειά, πρέπει να είσαι άνθρωπος που επικοινωνεί εύκολα με τους άλλους, να λειτουργείς ομαδικά και να διαθέτεις ηγετικό χαρακτήρα. Το σημαντικότερο, όμως, είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις. Χωρίς πάθος, αυτή η δουλειά είναι αδύνατο να γίνει, καθώς απαιτεί αφοσίωση και θυσίες, ενώ ο προγραμματισμός είναι συχνά ανέφικτος. Ίσως ο κόσμος να μην το αντιλαμβάνεται αυτό — βλέποντας μόνο τη λαμπερή πλευρά του επαγγέλματος — αλλά εμείς χάνουμε πολλές οικογενειακές στιγμές και εκδηλώσεις στο σπίτι. Απαιτείται μεγάλη αφοσίωση, αλλά αν το αγαπάς πραγματικά, τότε είναι η κατάλληλη δουλειά για σένα.

Προσωπικά, δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερες δυσκολίες ως γυναίκα σε αυτόν τον χώρο, ίσως επειδή δραστηριοποιούμαι στον κλάδο της φιλοξενίας, όπου εργάζονται πολλές γυναίκες. Ωστόσο, θα έλεγα ότι εξακολουθούν να μην υπάρχουν αρκετές γυναίκες σε ανώτερα, διευθυντικά επίπεδα. Φαντάζομαι πως πολλές γυναίκες πιστεύουν ότι είναι δύσκολο να μπουν στον κλάδο, αλλά ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς. Αν κάνεις καλά τη δουλειά σου, πιστεύεις στον εαυτό σου και παραμένεις πιστή στις αρχές σου, αργά ή γρήγορα θα φτάσεις εκεί που προορίζεσαι να είσαι. Οι προσπάθειές σου θα ανταμειφθούν· το μυστικό είναι να μην τα παρατάς και να παραμένεις δυνατή».

Το κόστος και η ανταμοιβή των αγώνων…

«Η δουλειά αυτή με έχει αλλάξει σίγουρα, με πολλούς θετικούς τρόπους. Μου δίνει τη δυνατότητα να ζήσω τη ζωή που πάντα ήθελα. Είναι ένα εκπληκτικό περιβάλλον, γεμάτο συναισθήματα: βλέπεις ανθρώπους να κερδίζουν και άλλους να αποτυγχάνουν, ενίοτε βλέπεις ταλέντα να πηγαίνουν χαμένα — είναι τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα. Το να βλέπω πόσο δύσκολο μπορεί να είναι, κατά καιρούς, το να ζεις αυτό το όνειρο — για τους ανθρώπους που επενδύουν τα χρήματά τους σε αυτό, ή για εκείνους που, κάποιες φορές, χάνουν ακόμα και τα παιδιά τους εξαιτίας του — με άλλαξε ως άνθρωπο. Οι αγώνες έχουν τόσες πολλές διαφορετικές πτυχές.

Αυτός ο κόσμος μού έμαθε επίσης τι μπορεί να επιτύχει μια ομάδα ανθρώπων όταν δουλεύει μαζί. Όταν παρατηρώ τους μηχανικούς μας να συνεργάζονται στο γκαράζ, σκέφτομαι ότι η δουλειά τους δεν διαφέρει από εκείνη ενός χειρουργού: υπάρχει η ευθύνη να στείλεις κάποιον στην πίστα πάνω στη μοτοσυκλέτα, όπου όλα μπορούν να συμβούν. Πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος και σε εγρήγορση. Τρέφω μεγάλο σεβασμό για τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι και νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη προς όλους.

Η ενασχόληση με αυτόν τον χώρο με έχει κάνει πιο σκληρή νομίζω και πιθανότατα με έχει οδηγήσει στο να χάσω φίλους, καθώς σταδιακά σταματούν να σε καλούν σε διάφορες εκδηλώσεις ή συναντήσεις. Η ζωή μου περιστρέφεται γύρω από το αγωνιστικό καλεντάρι και είμαι διαρκώς απασχολημένη. Η μητέρα μου βρίσκεται στην Πολωνία, ενώ εγώ μένω στην Αγγλία. Έχω μια θετή κόρη, αλλά δεν έχω δικά μου παιδιά. Μερικές φορές νιώθω ότι οι απαιτήσεις της δουλειάς μου ίσως έπαιξαν ρόλο σε αυτό, αλλά, σε τελική ανάλυση, ήταν δική μου επιλογή. Και, αν μη τι άλλο, η δουλειά αυτή μου έχει προσφέρει πολύ περισσότερες νίκες παρά θυσίες».

 Όταν το όνειρο έγινε πραγματικότητα…

«Η κορυφαία στιγμή ήταν η κατάκτηση του Πρωταθλήματος το 2024 και το 2025 με τον Τόπρακ Ραζγκατλίογλου. Η αδρεναλίνη της επιτυχίας, το κυνήγι ενός ονείρου — ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Οι Τίτλοι ήρθαν έπειτα από αναμονή εννέα ετών, καθώς ενταχθήκαμε στο Πρωτάθλημα το 2015.

Εκείνη η πρώτη νίκη του Τόπρακ στη Βαρκελώνη, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, αποτέλεσε την απόδειξη ότι όλα είναι πιθανά. Στη συνέχεια, καθώς προχωρούσε η σεζόν, αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι οι πιθανότητες ήταν πλέον με το μέρος μας. Όμως μετά ήρθε το Magny-Cours, όπου ο Τόπρακ είχε πτώση και τραυματίστηκε, και συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν μπορείς να θεωρείς τίποτα δεδομένο.

Επίσης, μου δόθηκε η ευκαιρία να κρατήσω την ομπρέλα για τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή στην εκκίνηση – κάτι που ίσως ονειρεύονται πολλές κοπέλες! Πάντα αναρωτιόμουν πώς φαίνεται η ευθεία εκκίνησης/τερματισμού από την Pole Position, χωρίς κανέναν μπροστά σου και βρήκα πραγματικά ξεχωριστή την εμπειρία να βιώνω αυτή την ατμόσφαιρα στην πίστα.

Μια άλλη αξιομνημόνευτη στιγμή ήταν όταν ο Σον ανακοίνωσε ότι θα μεταβούμε στο WorldSBK, στα τέλη του 2015· ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα για μένα. Στήριξα απόλυτα την απόφαση όταν την ανακοίνωσε και ένιωσα μεγάλη περηφάνια για την ομάδα. Είχαμε κατακτήσει το πρωτάθλημα BSB την προηγούμενη χρονιά, αλλά μόλις φτάσαμε στο WorldSBK, αντιληφθήκαμε γρήγορα τη διαφορά στο επίπεδο, ήταν μια πραγματική αποκάλυψη. Γνωρίζω, λοιπόν, πώς είναι να ξεκινάς από το μηδέν και να μαθαίνεις χρόνο με τον χρόνο, αλλά ξέρω επίσης ότι η ομάδα μας είναι εξαιρετικά επαγγελματική και όλοι όσοι εργάζονται εδώ κάνουν σπουδαία δουλειά».

Με κινητήρια δύναμη την επιτυχία και το ομαδικό πνεύμα…

«Τι με παρακινεί να συνεχίζω; Οι νίκες! Σίγουρα οι νίκες. Και η ικανοποίηση να βλέπεις τον κόσμο να απολαμβάνει το Σαββατοκύριακο. Ίσως ανοίξεις τον υπολογιστή σου και δεις ένα email από κάποιον καλεσμένο που σε ευχαριστεί για την εμπειρία του. Στο κάτω-κάτω, αυτό είναι που προσφέρουμε: τη διασκέδαση που αντιπροσωπεύει το WorldSBK.

Στις σχέσεις μου με τους συναδέλφους ή τα νέα μέλη της ομάδας, ίσως έχω τη φήμη ότι είμαι αρκετά αυστηρή κατά καιρούς, αλλά πιστεύω απλώς ότι πρέπει να θυμάσαι για ποιον λόγο βρίσκεσαι εδώ. Είναι μια δέσμευση που αναλαμβάνεις, και γίνεσαι κομμάτι όλης της διαδικασίας, με τα καλά και τα κακά της. Στο τέλος της ημέρας, είμαστε εδώ για να κερδίσουμε, για να στηρίξουμε την ομάδα, για να κάνουμε τη δουλειά μας. Πρόκειται για αγώνες ταχύτητας, και είναι εξαιρετικά σημαντικό όλα να λειτουργούν σωστά. Έχουμε μεγαλύτερη ευθύνη απ’ ό,τι ίσως φαντάζεται ο κόσμος. Αλλά πιστεύω ότι ζω ένα όνειρο. Και αυτό είναι που με παρακινεί. Η δύναμη του να κάνεις μεγάλα όνειρα…

Βρίσκομαι εδώ πολύ καιρό, αλλά πιστεύω ότι όλοι έχουμε μια θέση εδώ και όλοι έχουμε τόσα πολλά να προσφέρουμε. Στο κάτω-κάτω, η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός. Αν υπάρχει κάποιος καλύτερος που μπορεί να πάρει τη θέση μου, ας το κάνει οπωσδήποτε! Mέχρι όμως να συμβεί αυτό, πιστεύω ότι έχω θέση εδώ, καθώς διαθέτω μεγάλη εμπειρία, ωριμότητα και κατανόηση.

Πάντα λέω: κάντε μεγάλα όνειρα, γιατί όλα μπορούν να συμβούν. Είναι η ζωή σας και είναι πάντα προτιμότερο να προσπαθείτε παρά να μην το επιχειρείτε καθόλου! Θυμάμαι τον Τζόναθαν Ρέι όταν ήταν περίπου 18 ετών. Τότε διαχειριζόμουν τον χώρο φιλοξενίας της Honda στο Πρωτάθλημα BSB. Τον είδα και αναρωτήθηκα: «άραγε τι θα γίνει με αυτόν;». Και κοιτάξτε τι συνέβη! Έγινε ένας θρύλος, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία! Αποτελεί την απόλυτη απόδειξη για το τι μπορείς να πετύχεις, αν πραγματικά το πιστεύεις».