Η Μαρία Σέρτσου, είναι φυσικοθεραπεύτρια και γυμνάστρια και τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την αποκατάσταση αθλητών του δίκυκλου μηχανοκίνητου αθλητισμού, έναν χώρο που την έχει κάνει να θέλει να γνωρίσει όλο και καλύτερα τις ιδιαίτερες απαιτήσεις που έχει το σώμα ενός αναβάτη. Η περιέργεια του να δει τι συμβαίνει σε έναν αθλητή όταν η διάρκεια και οι απαιτήσεις του αγώνα φτάνουν στα όριά τους, την οδήγησε φέτος στους αγώνες Αντοχής και στην πίστα του Montmeló.

Ο αρχικός στόχος ήταν συγκεκριμένος: η καταγραφή και η μέτρηση της μυϊκής κόπωσης των αθλητών. Παράλληλα όμως, αυτές οι τρεις ημέρες της χάρισαν μια μοναδική εμπειρία και την ευκαιρία να δει έναν Αγώνα Αντοχής από μια εντελώς διαφορετική πλευρά.

Ας “δούμε” αυτόν τον Αγώνα μέσα από τη διήγηση της Μαρίας:

“Τρεις ημέρες στο Circuit de Barcelona-Catalunya, στο Montmeló, ήταν αρκετές για να καταλάβουμε ότι ένας αγώνας αντοχής δεν είναι απλώς ένας αγώνας ταχύτητας. Είναι μια συνεχής δοκιμασία για τους αναβάτες, τις ομάδες και όλους όσοι βρίσκονται πίσω από αυτούς.

Από την πρώτη στιγμή η ατμόσφαιρα στην πίστα ήταν διαφορετική. Η προετοιμασία, οι τελευταίοι έλεγχοι στις μοτοσυκλέτες, η κίνηση στα pit και η συνεχής επικοινωνία μεταξύ αναβατών και ομάδων δημιουργούσαν μια ένταση που αυξανόταν όσο πλησίαζε η ώρα της εκκίνησης.

Στον 4ωρο αγώνα που προηγήθηκε του κύριου Αγώνα, είχαμε την πρώτη πραγματική εικόνα του ρυθμού και των απαιτήσεων ενός αγώνα αντοχής. Οι αλλαγές αναβατών, τα pit stops και η ανάγκη για γρήγορες και συντονισμένες αποφάσεις έδειχναν πόσο σημαντικό είναι κάθε δευτερόλεπτο. Δεν υπάρχει χρόνος για καθυστέρηση. Όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα, με ακρίβεια και μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχούς πίεσης.

Όμως η πραγματική εμπειρία ήρθε με το 24ωρο.

Η εκκίνηση του αγώνα σηματοδότησε την αρχή μιας διαδικασίας που θα συνεχιζόταν χωρίς διακοπή μέχρι την επόμενη ημέρα. Η ημέρα έδινε σταδιακά τη θέση της στη νύχτα και μαζί με αυτή άλλαζε ολόκληρη η εικόνα του αγώνα. Και όταν η νύχτα άρχισε να υποχωρεί, το ξημέρωμα πλησίαζε για να δώσει ξανά τη σκυτάλη στη μέρα.

Για τους αναβάτες όμως, ο κύκλος δεν σταματούσε ποτέ πραγματικά.

Μετά την ολοκλήρωση του stint τους έπρεπε να ξεκουραστούν μέχρι την επόμενη αλλαγή. Λίγες ώρες ύπνου για αποκατάσταση, λίγη μάλαξη, φαγητό και ξανά πίσω στην αγωνιστική διαδικασία. Στην ουσία, δεν είχαν ποτέ βγει πραγματικά από τον αγώνα.

Εδώ να σημειώσουμε ότι στον 24ωρο Αγώνα, κάθε αναβάτης οδήγησε κατά μέσο όρο 356,5 λεπτά συνολικά, δηλαδή περίπου 5 ώρες και 57 λεπτά, μοιρασμένα σε 6,28 stints. Αυτό σημαίνει ότι κάθε stint είχε κατά μέσο όρο περίπου 57 λεπτά οδήγησης. Από τους 20 αναβάτες από τους οποίους πήραμε στοιχεία, οι 15 είχαν καταγεγραμμένο χρόνο οδήγησης κατά τη διάρκεια της νύχτας, με μέσο νυχτερινό χρόνο περίπου 153 λεπτά, δηλαδή 2 ώρες και 33 λεπτά. Με απλά λόγια, ένας αναβάτης στον 24ωρο αγώνα έμπαινε στην πίστα περίπου έξι φορές, οδηγούσε σχεδόν μία ώρα κάθε φορά και, για όσους συμμετείχαν στη νυχτερινή περίοδο, περίπου δυόμισι ώρες συνολικά μέσα στη νύχτα.

Η ξεκούραση, η αποκατάσταση, το φαγητό, ο ύπνος και η προετοιμασία για την επόμενη έξοδο στην πίστα ήταν όλα μέρος του ίδιου αγώνα.

Και το paddock έμοιαζε να έχει μετατραπεί σε μια μικρή, πλήρως οργανωμένη κοινότητα που λειτουργούσε αδιάκοπα.

Κουζίνες, τραπέζια και καρέκλες, ανεμιστήρες, χώροι ύπνου και υπαίθριοι χώροι φυσικοθεραπείας είχαν στηθεί δίπλα στις ομάδες. Η εικόνα και μόνο έδειχνε το μέγεθος της οργάνωσης που απαιτεί ένας 24ωρος αγώνας. Δεν υπήρχε τίποτα τυχαίο. Κάθε ανάγκη του αναβάτη έπρεπε να μπορεί να αντιμετωπιστεί άμεσα, γιατί η επόμενη έξοδος στην πίστα ήταν πάντα μέρος του σχεδιασμού.

Στα pit stops η ένταση ήταν διαφορετική. Όλα έπρεπε να γίνουν μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Η καλύτερη αλλαγή που είδαμε πραγματοποιήθηκε σε μόλις 37 δευτερόλεπτα. Μια ολόκληρη διαδικασία ανθρώπων και μηχανών μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, με απόλυτο συντονισμό.

Από την άλλη πλευρά, ένα μικρό πρόβλημα στη μοτοσυκλέτα μπορούσε να αλλάξει αμέσως την κατάσταση. Μια καθυστέρηση δύο ή τριών λεπτών στα pit μπορεί να φαίνεται μικρή εκτός αγώνα, όμως εκεί αποκτούσε τεράστια σημασία. Η ομάδα έτρεχε να εντοπίσει και να αποκαταστήσει το πρόβλημα, ενώ ο αναβάτης περίμενε έτοιμος να επιστρέψει στην πίστα. Η αγωνία ήταν εμφανής. Ο χρόνος περνούσε και κάθε δευτερόλεπτο είχε σημασία.

Και όσο οι ώρες περνούσαν, τόσο περισσότερο καταλάβαινες ότι η αντοχή δεν αφορά μόνο τους αναβάτες.

Εμείς δεν αγωνιστήκαμε. Δεν οδηγήσαμε ούτε έναν γύρο. Κι όμως, μετά από τόσες ώρες μέσα στην πίστα, παρακολουθώντας, καταγράφοντας, μετακινούμενοι συνεχώς και προσπαθώντας να ακολουθήσουμε το ρυθμό μιας διοργάνωσης που δεν σταματά ποτέ, οι δυνάμεις μας είχαν φτάσει στα όριά τους.

Επιστρέφοντας στο κατάλυμα, μετά από τόσες ώρες, μοιάζαμε κι εμείς ταλαίπωροι. Οι δυνάμεις που είχαν απομείνει ήταν οριακά αρκετές για να φτάσουμε μέχρι εκεί.

Και τότε ίσως αντιλαμβάνεσαι πραγματικά τι σημαίνει ένας 24ωρος αγώνας.

Αν εμείς, χωρίς να αγωνιστούμε, νιώθαμε έτσι μετά από τόσες ώρες, τι σημαίνει άραγε να πρέπει να επιστρέψεις στη μοτοσυκλέτα, να φορέσεις ξανά τον εξοπλισμό σου και να οδηγήσεις σε αγωνιστικό ρυθμό;

Αυτή ήταν ίσως η πιο δυνατή εικόνα που κρατήσαμε από το Montmeló: ένας αγώνας που δεν σταματά όταν ο αναβάτης βγαίνει από την πίστα. Συνεχίζεται στον χώρο αποκατάστασης, στο φαγητό, στον σύντομο ύπνο, στα pit, στην προετοιμασία της μοτοσυκλέτας και στην αγωνία της επόμενης αλλαγής.

Γιατί στον 24ωρο αγώνα, η αντοχή δεν μετριέται μόνο σε γύρους και χρόνους. Μετριέται σε ώρες, σε αλλαγές, σε αποφάσεις, σε στιγμές έντασης και στην ικανότητα μιας ολόκληρης ομάδας να συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι το τέλος.”

Σε επόμενο άρθρο θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε τι κατέγραψε η Μαρία Σέρτσου και έτσι να πάρουμε μια γεύση για το τι σημαίνει για τους μύες ενός οδηγού η καταπόνηση ενός τέτοιου αγώνα.