Kείμενο: Δημήτρης Διατσίδης, Στεφανία Παντελιδάκη

Φωτογραφία: Giuseppe Piazzolla, GPiazzophotography.com

“Ακούσαμε” στο πρώτο μέρος της συνέντευξης τον Aldo Drudi να μας μιλά για τη φιλοσοφία του σχεδιασμού του και “είδαμε” μέσα από την περιγραφή του χώρου του και τις φωτογραφίες βέβαια, το που στεγάζεται ένα τέτοιο μυαλό και που γεννιούνται οι ιδέες και μπαίνει το χρώμα από τη φαντασία του, στο λευκό χαρτί και όχι σε μια οθόνη υπολογιστή.

Στο δεύτερο αυτό μέρος της συζήτησης/συνέντευξης θα ανακαλύψουμε ακόμη περισσότερο τον φοβερό άνθρωπο που βρίσκεται πίσω και μέσα στις δημιουργίες που βλέπουμε να φοράνε οι οδηγοί ή και οι αστροναύτες!

Ο Drudi δίπλα στη στολή του αστροναύτη και στα κράνη πολλών οδηγών που έχει σχεδιάσει, μεταξύ των οποίων και ο Marc Marquez
 

Ο «ανεμοστρόβιλος» που ενώνει την τέχνη με τη μηχανοκίνηση  

Ο Aldo Drudi έχει συνδυάσει δυο απολύτως διαφορετικούς κόσμους. Τον κόσμο της τέχνης που είναι γεμάτος ρομαντισμό από γήινα χρώματα και τον κόσμο των αγώνων μοτοσυκλέτας με αδρεναλίνη και απεριόριστη ένταση. Η σύνδεση αυτή περιγράφεται από τον Drudi, σαν ένας κύκλος. Όταν ανοίγει το κουτί με τα 140 χρώματα η καρδιά του αρχίζει και χτυπά πιο δυνατά, είναι η στιγμή του πειραματισμού. Το χρώμα που διαλέγει δίνει ενέργεια στην ταχύτητα και η ταχύτητα επιστρέφει την ενέργεια στα χρώματα. Η σχέση αυτή μοιάζει κάτι σαν κύκλος… ή καλύτερα σαν ανεμοστρόβιλος. Ξεκινά αργά, συνειδητά και γίνεται όλο και πιο ισχυρό. Το συναίσθημα είναι σχεδόν μεθυστικό. Μας ανέφερε πως προς το τέλος του σχεδίου όταν προσθέτει το χρώμα και το χέρι του έχει «ζεσταθεί» από τη διαδικασία σχεδίασης, δημιουργείται μια κατάσταση trance. Σαν να σε παρασύρει η μουσική. Μια κατάσταση στην οποία οι κινήσεις του γίνονται σχεδόν χωρίς σκέψη και είναι βασισμένες στην εμπειρία και το ένστικτο.

Το νόημα του design σύμφωνα με τον Drudi

Νιώθει τυχερός. Γιατί το design για εκείνον ήταν πάντα κάτι φυσικό, όχι επιβεβλημένο. Δυο μεγάλα πάθη είχε από παιδί, την ταχύτητα και τα χρώματα, τα οποία σήμερα έχει ενώσει. Βάζει χρώματα στα πιο γρήγορα οχήματα που υπάρχουν και έτσι θεωρεί την ζωή του όνειρο. Έφερε σε ζωή την περιγραφή όταν μας ανέφερε μια ιστορία του από μικρό παιδί.

«Όταν ήμουν μικρός και σχεδίαζα είτε μέχρι αργά, είτε για λίγες ώρες, ήταν απαραίτητο για μένα να πάρω το αυτοκίνητο και να πάω στους λόφους να οδηγήσω στην “Πανοράμικα” (μια όμορφη και απαιτητική διαδρομή στο βουνό πάνω από το Πέζαρο). Ήταν απαραίτητο να έχω το φως στο πρόσωπό μου. Γιατί όταν προσπαθείς να αναπαράγεις την κίνηση πάνω στο χαρτί, μπορείς να το κάνεις, αλλά στο τέλος υπάρχει ένα όριο».

Είναι άνθρωπος της θάλασσας, που είναι απαραίτητη για τη φαντασία του. Μας έδειξε το βίντεο που περιγράφει την αρχή της ιστορίας του, που είναι μικρός και μεγάλωνε με την μυρωδιά των κινητήρων γιατί στο Rimini, στο Riccione, στην Cattolica υπήρχαν πάρα πολλοί αγώνες μοτοσυκλέτας. Δεν ήταν μόνο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αλλά την άνοιξη, όταν βγαίνουν τα λουλούδια και δεν κάνει κρύο, για ένα μικρό αγόρι, όπως ανέφερε, η φαντασία πετούσε. Έτσι έκαναν πειρατικούς αγώνες, όταν ήταν νέοι, με μια μικρή μοτοσυκλέτα που είχε κατασκευάσει ο ίδιος και ο φίλος του, Guido Cecchini, ο οποίος αργότερα έγινε επικεφαλής μηχανικός στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με τον Aoyama. Κάθε Σάββατο και Κυριακή, γινόντουσαν οι πειρατικοί αγώνες και τους κυνηγούσε η αστυνομία. Αυτή είναι η αρχή του. Και θεωρεί ότι ήταν τυχερός που μεγάλωσε σε μια οικογένεια που του επίτρεψε να κινηθεί έτσι ελεύθερα.

Σχεδιάζει σε μια κόλλα χαρτί πάντα. Μόνο με το χέρι.

Η συζήτηση στράφηκε στο τρόπο που εργάζεται και στο γεγονός ότι είναι από τους λίγους ανθρώπους στο κόσμο πλέον που επιμένει να σχεδιάζει χωρίς υπολογιστή. Τα έργα του είναι φτιαγμένα από το 0. Από μια απλή κόλλα χαρτί. Δεν ανοίγει ποτέ υπολογιστή ώστε να εργαστεί, πιστεύει πως σου κλέβει όλη την φαντασία και τη δημιουργικότητα. Για αυτό πάνω στο γραφείο του βλέπουμε μόνο μαρκαδόρους, χαρτιά, μολύβια και σχέδια.

Βέβαια, ο υπολογιστής υπάρχει (στο άλλο δωμάτιο) αλλά όχι για να «γεννήσει» την τέχνη του, αλλά ως ένα παραπάνω εργαλείο. Εκεί έθεσε το πρόβλημα πως σε αντίθεση με τα νεότερα άτομα, η γενιά του έμαθε να φαντάζεται, να σκέφτεται, να χρησιμοποιεί το 100% του εγκεφάλου.

Ο συνδυασμός ψηφιακού και χειροποίητου κόσμου πιστεύει πως μπορεί να σε οδηγήσει πολύ μπροστά. Θα ήταν ενδιαφέρον να ανακτήσουν τα νέα παιδιά τη χειροποίητη δουλειά, ως επαγγελματικό εργαλείο, όχι μόνο ως στάση ζωής. Στο μέλλον όταν όλα θα γίνονται με ψηφιακό τρόπο, η χειροποίητη δουλειά θα ξεχωρίζει και ο άνθρωπος θα αναζητά το μοναδικό.   

Σημαντικό ρόλο παίζει πάλι η τύχη για εκείνον. Τύχη είναι να βρεθεί ο σωστός άνθρωπος ή ο σωστός δάσκαλος να σου μάθει να χρησιμοποιείς τη φαντασία σου. Η φαντασία παίζει σημαντικό ρόλο αλλά δύσκολα διδάσκεται, γιατί δεν ελέγχεται. Η ηθική παίζει εξίσου μεγάλο ρόλο σε κάθε δημιουργία, σύμφωνα με τον Drudi. Γιατί η επιτυχία χωρίς ηθική θα έρθει γρήγορα αλλά δεν θα αντέξει.

«Αν δεν μπορώ να πω τίποτα ενδιαφέρον σε έναν νέο άνθρωπο, χάνω μια ευκαιρία να κάνω κάτι καλό».

Μερικά από τα κράνη παραγωγής της Arai που φέρουν το δακτυλικό του αποτύπωμα και τα φέρνγκ της Gresini Racing

ΠΟΤΕ δεν θα σταματούσε αυτό που αγαπάει για οικονομικό συμφέρον

Η ταχύτητα και οι αγώνες είναι ένα κομμάτι της ζωής του, δεν είναι απλώς δουλειά. Τι θα γινόταν λοιπόν αν μια μεγάλη εταιρία εκτός του μηχανοκίνητου κόσμου του ζητούσε να συνεργαστούν, υπό τη προϋπόθεση πως θα ασχολούταν μόνο με αυτό το project;

«Αδύνατο… αδύνατο!» Αυτή είναι η ζωή του εδώ και καιρό, δεν μπορεί να σταματήσει το πάθος του για κανένα λόγο. «Μπορεί να σταματήσει κάποιος μόνο αν δεν αγαπά αυτό που κάνει», προσθέτει. Αν σταμάταγε ο Drudi, ποιος θα έκανε το επόμενο σχέδιο για τα ρούχα της Ducati, ή το επόμενο κράνος του Franky Morbidelli; Ποιος θα τον πλήρωνε για τη χαρά που νιώθει όταν βλέπει το κράνος που δημιούργησε στη σχάρα εκκίνησης; Αν η συνεργασία του επιτρέπει να ασχολείται με τον κόσμο που αγαπά, μόνο τότε ναι. Και το έχει κάνει ήδη, ας πούμε με τα παπούτσια της Nike.

Έφερε ως παράδειγμα μια εταιρία κατασκευής ταχύπλοων που βρίσκεται σε στάδιο ανάπτυξης. Του ζητήθηκε να δημιουργήσει ένα στούντιο αφιερωμένο στο σχεδιασμό των σκαφών. Αρνήθηκε. Διότι αυτό θα απαιτούσε ενέργεια, χρόνο και θυσία του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Μοτοσυκλέτας. Είναι αδύνατο να θυσιάσει το πάθος του για χάρη των σκαφών, της Nike, ακόμη και του διαστήματος.

Πολλές φορές είχε αιτήματα να δημιουργήσει κάτι εντελώς διαφορετικό από τον κόσμο του και για αυτόν ήταν κάτι σαν πρόκληση. Το βλέπει ως θέμα νοοτροπίας και προσέγγισης, όχι ως γνώσης. Είτε πρόκειται να σχεδιάσει ένα τρένο, είτε μοτοσυκλέτα, πιστεύει πως η νοοτροπία πρέπει να μείνει ίδια. Υπήρχε πάντα η επιλογή να δώσει στον πελάτη μια ασφαλή απάντηση, στο ελάχιστο αποδεκτό επίπεδο, με αποτέλεσμα μόνο τα χρήματα. Αλλά έτσι θα χανόταν το ρίσκο, η αδρεναλίνη και η ένταση. Γι’ αυτό κάθε φορά προσπαθεί να προτείνει κάτι πέρα από το αρχικό αίτημα, πιο πέρα και από τον ίδιο του τον εαυτό. Διότι στόχος του είναι πάντα να ανεβάζει το επίπεδο και έτσι ωθούταν πάντα να «παλέψει» και να χρησιμοποιήσει τον εγκέφαλο του.

Είναι ενδιαφέρον να βλέπεις ότι τα τελευταία δέκα χρόνια οι εταιρείες μόδας έρχονται στους designers του εξοπλισμού μοτοσυκλέτας για να πάρουν τεχνικά στοιχεία και να τα προσθέσουν στις συλλογές για τα ρούχα που φοράμε καθημερινά. «Όταν είδαν ότι μπορούμε και σχεδιάζουμε ρούχα, όπως η δερμάτινη φόρμα ενός αναβάτη, θεώρησαν ότι η γνώση μας στην τεχνολογία και τη σχέση της με το ανθρώπινο σώμα, μπορεί να δώσει κάποια πρωτοποριακά σχέδια. Για τα έργα που δημιουργείς πρέπει να ξέρεις τέλεια τη βροχή, τον άνεμο, αν κάνει κρύο ή ζέστη. Αν μπορείς να δώσεις απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα, τότε μπορείς να πάρεις αυτή τη γνώση και να τη βάλεις στα ρούχα που φοράς κάθε μέρα». Και για άλλη μια φορά, όπως και με το διάστημα, μπορείς να έχεις από τον κόσμο της μόδας κάποια ενδιαφέροντα νέα σε επίπεδο στυλ και ο κόσμος της μόδας μπορεί να έχει ενδιαφέροντα νέα από τον τεχνικό κόσμο που διαχειριζόμαστε.

O Aldo Drudi έχει σχεδιάσει όλα τα κράνη του VR46! Και ουσιαστικλά τα έχουν σχεδιάσει πάντα μαζί.

Valentino Rossi και Aldo Drudi 

Η δημιουργία των έργων του είχε ξεκινήσει αρκετά πριν τον Rossi και συνέχισε και αφού αποσύρθηκε ο Vale από τους αγώνες μοτοσυκλέτας. Ξεκαθαρίζει πως δεν ορίζεται αποκλειστικά από το όνομα Valentino Rossi. Ενώ είχε ήδη πορεία στο χώρο αυτό, έχοντας συνεργαστεί με τον Kevin Schwantz και τον Mick Doohan, από τα τρανταχτά ονόματα. O Rossi ήταν εκείνος που του έδωσε τη δυνατότητα να βρεθεί σε έναν πολύ ευρύτερο κόσμο, την επιπλέον αναγνωρισιμότητα. Όσοι συνεργάστηκαν με αυτόν τον αναβάτη κέρδισαν κάτι πίσω, οι δημοσιογράφοι, οι σχεδιαστές ακόμη και ο μοτοσυκλετισμός.

Το κράνος που ξεχωρίζει για εκείνον, είναι ένα μονόχρωμο, καθαρό μπλε κράνος. Αυτό το μπλε ήταν το χρώμα ενός λουλουδιού που υπήρχε πίσω από το σπίτι που μεγάλωσε και του θύμιζε την οικογένεια του, την μητέρα του. Και αυτό είναι το προσωπικό του κράνος.

Είτε πρόκειται να εργαστεί με Παγκόσμιο Πρωταθλητή είτε με έναν νέο, άγνωστο ακόμη, αναβάτη η προσέγγιση παραμένει πάντα ίδια. Δεν έκανε ποτέ άσκηση του εαυτού του στα κράνη που έφτιαχνε, διότι το κράνος είναι το πρόσωπο του αναβάτη, άρα και η προσωπικότητα του. Εγγυάται πως αυτό που θα δημιουργούσε θα αντιπροσώπευε απόλυτα τον αναβάτη. Γι’ αυτό πριν συνεργαστούν, κάνει πάντα μια μικρή «συνέντευξη», μιλάνε για να καταλάβει τον τρόπο ζωής του, τον χαρακτήρα του. Έτσι είχε κάνει και με τον Marc Marquez για τον οποίο είχε σχεδιάσει κράνη στο παρελθόν, μια συνεργασία που έχει σταματήσει.

Ανέφερε τη νέα συνεργασία του με τον Fermin Aldeguer. Ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί οπότε αντάλλαξαν και σκέψεις. Ο Drudi νιώθει την ανάγκη να υποστηρίζει νέους ανθρώπους και είναι κάτι που κάνει συστηματικά. Όπως μια προσωπική πρωτοβουλία του πριν λίγα χρόνια να πάει στο Μουσείο των Ουφίτσι στην Φλωρεντία μαζί με τον Morbidelli, τον Casadei και τον Migno. Στόχος του ήταν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στη δική τους νοοτροπία και σε άλλες και πόσο επηρεάζει τη ματιά τους το γεγονός ότι μεγάλωσαν στην Ιταλία.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι ο Aldo Drudi δεν ασχολείται μόνο με το σχέδιο αλλά και με την ψυχή των αναβατών.

Η ανθρωποκεντρική του φιλοσοφία βρίσκεται απέναντι και στη νέα μόδα – πρόσφατα – ακόμη και στο design, την ΑΙ (Τεχνητή Νοημοσύνη). «Ο οποιοσδήποτε μπορεί να ζητήσει ένα σχέδιο και να πάρει ένα καλό σχέδιο από το κομπιούτερ. Όμως οι μηχανές δεν έχουν φαντασία! Η φαντασία είναι στο ανθρώπινο μυαλό», λέει χαρακτηριστικά...

Η Maserati του ζήτησει να σχεδιάσει το πόστερ μιας εκδήλωσης και με έναν απλό αλλά ευφυή τρόπο τόνισε τις δυναμικές γραμμές και έδωσε "κίνηση" στην εικόνα

Με τον Δημήτρη Διατσίδη μπήκαν στη συζήτηση γύρω από την επιρροή της αρχιτεκτονικής στο σχεδιασμό του

Δεν παρέλειψε να σχεδιάσει το πως θα μπορούσε να είναι το προσωπικό κράνος της Στεφανίας Παντελιδάκη

Στην είσοδο της Drudi Performance οι συντελεστές του άρθρου: Giyseppe Piazzolla, Στεφανία Παντελιδάκη, Δημήτρης Διατσίδης