Μετά την Ίμβρο, το οδοιπορικό QJMOTOR IMBROS 2026 περνά στη βορειοδυτική Μικρά Ασία με το QJMOTOR FORT 350 EVO, καλύπτοντας μια μεγάλη διαδρομή από το Kabatepe έως το Αϊβαλί, με ενδιάμεσες στάσεις στην Τροία και την Άσσο.

Στη νέα ανταπόκριση, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης καταγράφει εικόνες από ιστορικούς τόπους και ολοκληρώνει στο Αϊβαλί, πριν πάρει τον δρόμο της επιστροφής του QJMOTOR IMBROS 2026 προς τα σύνορα των Κήπων.

«Μετά την Ίμβρο, το QJMOTOR IMBROS 2026 συνέχισε τη δίτροχη περπατησιά του στη βορειοδυτική Μικρά Ασία, σ’ έναν τόπο όπου τα όρια μεταξύ Ιστορίας και μύθου παραμένουν αδιευκρίνιστα.  Στα στενά των Δαρδανελίων σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά και αντίκρισα τον Φρίξο και την Έλλη που ταξίδευαν στην πλάτη του χρυσόμαλλου κριαριού.  Στην κοντινή Τροία του Ομήρου, Έλληνες και Τρώες μάχονταν μόλις μπροστά μου με αυτοθυσία και ηρωισμό.  Λίγο πιο νότια, στην παραθαλάσσια Άσσο, άκουσα τον Αριστοτέλη να διδάσκει φιλοσοφία, ενώ στο χιλιοτραγουδισμένο Αϊβαλί ο μικρασιατικός ελληνισμός καμάρωνε για τη μεγάλη οικονομική και πνευματική ακμή του…

Από το λιμάνι Kabatepe όπου αποβιβάστηκα, το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO χάραξε μια πορεία 180 χλμ. ως το Αϊβαλί (Ayvalık). Καθοδόν “πάτησα φρένο” στους αρχαιολογικούς χώρους της Τροίας και της Άσσου, σε δύο αρχαίες μικρασιατικές πολιτείες που έγραψαν με λαμπρά γράμματα το όνομά τους στην παγκόσμια Ιστορία…

Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα των ιστορικών και αρχαιολόγων τοποθετούσαν την ύπαρξη της Τροίας στη σφαίρα της φαντασίας και του μύθου.  Ωστόσο, ο Ερρίκος Σλήμαν με μια σειρά ανασκαφών (1873–1890) ανέτρεψε όλα τα δεδομένα, αποδεικνύοντας περίτρανα πως η Ιλιάδα του Ομήρου ήταν πραγματική Ιστορία.  Σε καμία πάντως περίπτωση τα ευρήματα του αρχαιολογικού χώρου δεν κατάφεραν να μου δώσουν μια υποτυπώδη εικόνα της Τροίας του Πριάμου, την οποία ο Όμηρος έκανε αθάνατη μέσα από τους στίχους της Ιλιάδας…

Μόλις 65 χλμ. μακριά προσέγγισα την Άσσο (Behramkale) του Σταγειρίτη Αριστοτέλη, ο οποίος δίδαξε εδώ φιλοσοφία για τρία συναπτά έτη (348 π.Χ.–345 π.Χ.).  Από την πληθώρα των αρχαιοελληνικών μνημείων της Άσσου, το επιβλητικότερο και πιο αναγνωρίσιμο ήταν ο ναός της Αθηνάς, ο μοναδικός δωρικός ναός της Μικράς Ασίας.  Από τον υπερυψωμένο χώρο του ναού, ο αμφιβληστροειδής μου αποτύπωσε μια συναρπαστική πανοραμική ενατένιση του Αιγαίου και των απέναντι κοντινών ακτών της Λέσβου…

Όποτε επισκέπτομαι το Αϊβαλί, μια ασυνήθιστη αναστάτωση και μελαγχολία με πλημμυρίζουν, αφού το Αϊβαλί (Κυδωνιές) αντιπροσωπεύει έναν ιδιαίτερα νοσταλγικό τόπο του παρελθόντος και της Ιστορίας μας στην απέναντι μικρασιατική ακτή.  Διατηρώντας ακόμα πολλά απομεινάρια της Ιωνικής Ρωμιοσύνης, το Αϊβαλί του Φώτη Κόντογλου και του Ηλία Βενέζη πρεσβεύει για μένα ένα σεργιάνι μνήμης σε νεοκλασικά αρχοντικά εύπορων Ελλήνων, σε ορθόδοξες χριστιανικές εκκλησίες, σε γερασμένες κατοικίες της παλιάς πόλης και σε ασπρόμαυρες ξεθωριασμένες φωτογραφίες…

Εκείνο το μουντό πρωινό, αποχαιρετούσα το Αϊβαλί με προορισμό τα ελληνοτουρκικά σύνορα των Κήπων.  Λίγες ώρες αργότερα, και περίπου 328 χλμ. βορειότερα, οι τροχοί του QJMOTOR FORT 350 EVO θα κυλούσαν και πάλι στο ελληνικό έδαφος, σηματοδοτώντας το φινάλε του νοσταλγικού QJMOTOR IMBROS 2026.  Και καθώς το κεραμόσκεπο Αϊβαλί χανόταν μέσα από τους καθρέπτες του ασημί σκούτερ, αυθόρμητα άρχισα να σιγοτραγουδώ ένα παλιό, αγαπημένο μου τραγούδι…»

«Δυο παλικάρια απ’ το Αϊβαλί
μπήκαν στο στέκι του Μπαλή
και δεν αφήσανε γυαλί στο ράφι
για τη ζημιά στο μαγαζί
δώσαν στον γέρο το Μπαλή
έναν τουρβά ασήμι και χρυσάφι»…